Telefon prywatnościowy, który widzi tego, kto śledzi Ciebie.

Apple AirTag i sprzęt Find My, Samsung SmartTag, Tile, lokalizatory Google Find Hub oraz zgodne ze standardem branżowym DULT. Aplikacja rozpoznaje je po sposobie, w jaki nadają — nie po nazwie, którą łatwo podmienić.

Telefon każe znalezionemu lokalizatorowi zapiszczeć — idziesz po prostu za dźwiękiem, zamiast obmacywać podszewkę. Działa dla sprzętu Apple i lokalizatorów Google; przy innych markach aplikacja mówi wprost, że nie może zadzwonić, i zostaje tryb „ciepło–zimno”.

Tryb „ciepło–zimno": im bliżej jesteś sprzętu, tym mocniejszy wskaźnik i szybsza wibracja. Tak znajduje się tag wciśnięty w podszewkę albo pod zderzak.

Znalazłeś podejrzany krążek? Przykładasz go do telefonu i aplikacja odczytuje, co jest na nim zapisane — pomaga ustalić, czyj jest i jakiego typu.

Jedno kliknięcie i telefon sprawdza sam siebie: programy szpiegujące (643 znane sygnatury), podejrzane klawiatury, aplikacje z dostępem do ekranu i treści, nakładki — w tym sztuczkę „czarnego ekranu”, którą maskuje się zdalne przejęcie telefonu — doinstalowane certyfikaty do podsłuchu ruchu, podmianę karty SIM.

Osobny werdykt na górze audytu: zielony / żółty / czerwony — czy cokolwiek na tym telefonie jest w stanie czytać treść Twoich wiadomości. Szczegóły w sekcji o Chat Control niżej.

Gasisz światło, wolno omiatasz pokój aparatem. Aplikacja podświetla jasne punkty — kandydatów na diody podczerwieni ukrytych kamer. Uczciwie: to wskazówka, a nie wyrok — decyzję podejmujesz Ty. Poradnik: ukryte kamery →

Nasłuch pasma 18–22 kHz, którego ucho już nie słyszy — tam działają beacony śledzące i część nadajników. Nic nie jest nagrywane: analiza idzie w pamięci, na dysk nie trafia ani sekunda dźwięku.

Telefonem jak wykrywaczem metalu: przesuwasz go nad deską rozdzielczą, fotelem, framugą. Skok pola magnetycznego zdradza magnesy i silniczki ukrytych kamer oraz lokalizatorów GPS.

Maskowanie rozmowy dla mikrofonu leżącego blisko: telefon generuje dźwięk utrudniający nagranie zrozumiałej mowy. To akustyka, nie zagłuszanie radiowe — czyli rozwiązanie legalne.

Radar pokazuje, co jest wokół Ciebie teraz i jak blisko. Mapa pokazuje, gdzie dane urządzenie widziałeś wcześniej — na mapie działającej bez internetu (Polska jest wbudowana w aplikację).

Wszystko posortowane od najbardziej podejrzanego. Przy każdym: co to za sprzęt, ile razy widziane, jak dawno, w ilu miejscach. Swoje urządzenia oznaczasz jako znane i przestają zawracać Ci głowę.

Tryb jednorazowy pod kątem samochodu: siadasz w aucie, uruchamiasz skan i dostajesz listę nadających urządzeń obecnych w tej chwili, ustawionych od najsilniejszego sygnału — czyli najbliższego. Jeśli skaner nie mógł zadziałać, powie „nie sprawdzono”, zamiast pokazać uspokajające „czysto”. Uwaga: to nasłuch, więc sprzęt, który nic nie wysyła, tu się nie pojawi — od tego jest wykrywacz magnetyczny.

Wykrywa sieci podszywające się pod znane (tzw. evil twin). Osobno potrafi przeszukać sieć, do której jesteś podłączony, i wskazać w niej kamery IP — ale ta funkcja jest domyślnie wyłączona: aplikacja z zasady nie wychodzi do internetu, dopóki sam jej na to nie pozwolisz. Włącza się ją jednym przełącznikiem na czas sprawdzenia.

Sprawdza, czy telefon nie został zepchnięty do starej, łatwej do podsłuchu sieci 2G i czy „komórka", z którą rozmawia, w ogóle istnieje w bazie polskich stacji bazowych.

Wychwytuje drony nadające sygnał identyfikacyjny Remote ID (standard ASTM / OpenDroneID) i — co najważniejsze w obronie — pokazuje, skąd steruje nimi operator. Z samego telefonu, bez dodatkowego sprzętu.

Co kilka minut sprawdza, czy zapytania DNS nie wychodzą poza tunel VPN. Wyciek oznacza, że operator wciąż widzi, jakie strony odwiedzasz mimo włączonego VPN — dostajesz o tym powiadomienie od razu.

Wgrywasz plik ze swoim kalendarzem, a aplikacja sprawdza, czy któreś urządzenie kręci się w pobliżu ±30 minut wokół Twoich spotkań. Zgłasza dopiero to, co trafia się przy co najmniej połowie terminów i minimum czterech zdarzeniach — jednorazowy zbieg okoliczności nie wywoła alarmu. Tak wychodzi ktoś, kto zna Twój grafik. Działa też dla sieci Wi-Fi.

Całość da się wyeksportować do plików (m.in. mapa i zestawienie wykryć) — na potrzeby własnej dokumentacji, rozmowy z prawnikiem albo zgłoszenia sprawy.

Brak konta, brak logowania, brak serwera. Baza wykryć jest zaszyfrowana kluczem urządzenia. Nikt — łącznie z nami — nie widzi, co Twój telefon wykrył.

Każdej aplikacji z osobna możesz odebrać dostęp do sieci. Aplikacja nie widzi „odmowy” — widzi po prostu brak internetu, więc nie ma jak się poskarżyć ani obejść.

Odcinasz aplikacji dostęp do żyroskopu, kompasu i pozostałych czujników. To one pozwalają rozpoznawać ruch i rozpoznawać Cię „po sposobie chodzenia”.

Praca, prywatne, bank — osobne światy z osobnymi kluczami szyfrowania. Aplikacja z jednego profilu nie widzi niczego z drugiego. Profil da się wylogować jednym gestem.

Zamiast oddawać aplikacji całą pamięć telefonu, wskazujesz jej konkretny plik lub folder. Tak samo z kontaktami — aplikacja widzi pustą książkę adresową, dopóki sam czegoś nie udostępnisz.

Po zablokowaniu ekranu port można ustawić na „tylko ładowanie” albo wyłączyć transmisję danych sprzętowo. To bezpośrednia odpowiedź na narzędzia do zgrywania zawartości telefonu.

Telefon, którego nikt nie odblokował przez zadany czas, sam się restartuje i wraca do stanu „przed pierwszym odblokowaniem”, w którym dane są najmocniej zaszyfrowane.

Osobny PIN, którego wpisanie nieodwracalnie kasuje zawartość telefonu. Na wypadek sytuacji, w której ktoś stoi obok i każe odblokować.

Cyfry na ekranie blokady zmieniają położenie, więc podpatrzenie kodu przez ramię albo z kamery przestaje działać.

Stare 2G to najprostsza droga do podsłuchu i podstawionych stacji. Można je wyłączyć całkowicie i zostawić telefon wyłącznie w nowoczesnych sieciach.

System ma własne zabezpieczenia pamięci wykrywające typowe techniki ataku, dzięki czemu wiele exploitów po prostu nie działa. To ta warstwa, która sprawia, że komercyjne narzędzia szpiegowskie mają na GrapheneOS realnie trudniej.

Po instalacji zamykamy bootloader z powrotem i telefon przy każdym starcie sprawdza, czy system nie został podmieniony. Podmieniony — nie wystartuje po cichu.

Aplikacje instalujemy ze sklepu działającego bez logowania i bez konta Google. Nikt nie buduje profilu z listy Twoich aplikacji.

Komunikatory z szyfrowaniem end-to-end do rozmów i wiadomości. Dobieramy je do tego, z kim faktycznie się kontaktujesz — najlepszy komunikator to ten, którego używa druga strona.

Instalowanie i aktualizowanie aplikacji bez logowania i bez konta Google, żeby lista Twoich aplikacji nie budowała niczyjego profilu.

W każdym telefonie jest pełne, płatne konto Mullvad VPN na 12 miesięcy — w cenie urządzenia. To jeden z nielicznych dostawców, u których konto nie jest powiązane z żadną tożsamością: nie ma adresu e-mail, nazwiska ani hasła — jest wyłącznie losowy numer konta. Ruch jest szyfrowany, a przy zerwaniu połączenia telefon blokuje transmisję, zamiast wypuścić ją bez ochrony. Do zadań wymagających mocniejszego ukrycia dokładamy dostęp przez sieć Tor.

Menedżer haseł działający lokalnie oraz generator kodów dwuskładnikowych — bez chmury i bez konta u producenta.

Nawigacja działająca bez internetu i bez wysyłania Twojej trasy komukolwiek. Mapa Polski jest wbudowana także w samego Stalkera.

Bank, kurier, aplikacja od parkingu — jeśli ich potrzebujesz, dostają własny profil, odseparowany od reszty telefonu.

Radar pokazuje wyłącznie świeże, mocne sygnały, a nowy suwak czułości pozwala zawęzić widok od „cały pokój” po „tylko przy mnie”. Koniec z tłumem słabych, przypadkowych ech.

Urządzenia mignięte raz na ulicy i słabe sygnały nie zaśmiecają już listy. Zostaje to, co faktycznie się liczy — z Twoim sprzętem oznaczonym jako znany.

Sprzęt Apple, który jedzie z Tobą przez całą trasę na jednym, stałym adresie, dostaje teraz wyraźną notkę i sugestię, żeby sprawdzić go Testem śledzenia.

Tracker (AirTag / SmartTag / Tile), który wraca z Tobą na różnych trasach w różne dni, jest wyłapywany po powtarzalnym współruchu — a nie po jednym przypadkowym spotkaniu.

Do raportu doszedł podpisany plik z podsumowaniem: werdykty Testu śledzenia i lista urządzeń, które z Tobą jechały — nie tylko surowe dane. Gotowe do rozmowy z prawnikiem lub zgłoszenia sprawy.

Codzienny współpasażer (rodzina, współlokator) nie jest już mylony ze śledzącym, a cudze lokalizatory mijane po drodze nie sklejają się w jednego „ogona”. Dojazdowy sąsiad ≠ follower.

Zmywarka czy piekarnik pokazują się jako jeden wpis; więcej urządzeń ma od razu nazwę producenta (z oficjalnego rejestru adresów), a liczba miejsc nie rośnie od samego dryfu GPS.

Po każdej aktualizacji aplikacja sama przelicza cały dotychczasowy katalog — ulepszona ocena obejmuje też sprzęt widziany dawno temu, a kalibracja „stanu zerowego” objęła również sieci Wi-Fi.

Doszło wykrywanie dronów Remote ID (z pokazaniem, skąd steruje operator) oraz alarm wycieku danych poza VPN — telefon co kilka minut pilnuje, czy zapytania DNS nie wychodzą poza tunel.